Zodra je je realiseert dat jij verantwoordelijk bent voor de vreugde en het verdriet, de angst en de overgave, de liefde en woede in je leven, is dat het begin van dichter bij je zelf komen.
Jij alleen kunt je eigen leven leven, jij alleen kunt daarbij groeien in liefde en bewustzijn en daarin ervaren dat het leven je precies datgene geeft waar je om vraagt.
- Erica Rijnsburger -
Over Erica Rijnsburger (1962)
Ik groeide op op het Twentse platteland, in een wereld van protestantse ernst. Een wereld waar de waarheid niet werd gezocht maar verkondigd, alsof zij ooit definitief was neergedaald en sindsdien slechts hoefde te worden herhaald. Al vroeg begon iets in mij te schuren. Het geloof sprak over onvoorwaardelijke liefde, over geborgenheid, over genade — maar wat ik om mij heen zag was iets anders: angst voor ziekte en dood, een eindeloos oordelen over elkaar, en bovenal mensen die zichzelf gevangen hielden in regels, plichten en ideeën over hoe het leven hoorde te zijn.
Het intrigeerde mij mateloos: hoe een mens in vrijheid geboren kan worden en vervolgens bijna vrijwillig zijn eigen gevangenschap organiseert. Die vraag heeft mij nooit meer losgelaten. Misschien omdat zij niet alleen over anderen gaat, maar over ons allemaal.
Na mijn studie Toegepaste Onderwijskunde aan de toenmalige Universiteit Twente werkte ik ruim tien jaar bij BSO/Origin, waar ik een businessunit Management of Change opzette en verandertrajecten ontwikkelde voor uiteenlopende organisaties. Het was de tijd van systemen, strategieën en structuren — maar onder al die rationele architectuur bleef steeds dezelfde vraag zichtbaar: waarom veranderen mensen zo moeilijk, zelfs wanneer zij lijden aan wat zij zelf in stand houden?
Tweemaal nam ik in die periode een sabbatical, destijds nog bijna een daad van ongehoorzaamheid. Ik gebruikte die tijd om te studeren en groepen te volgen aan het Esalen Institute in Californië — een plek waar psychologie, filosofie, spiritualiteit en menselijk bewustzijn elkaar ontmoetten alsof de scheidslijnen tussen denken en ervaren nooit hadden bestaan. Daar liepen de geesten rond van mensen als Aldous Huxley, Stanislav Grof, Carl Rogers, Gregory Bateson, Joseph Campbell en Abraham Maslow. Alsof daar een andere taal werd gesproken — niet die van prestatie en beheersing, maar van bewustzijn, transformatie en innerlijke waarheid.
Ik verbleef er niet alleen om te leren, maar om iets te herinneren wat ik ergens onderweg was kwijtgeraakt. Of misschien wat de mensheid als geheel vergeten is.
Daarnaast werkte ik voor het Ministerie van OCW en enkele kleinere adviesbureaus, totdat ik eind 1999 besloot mijn eigen weg te gaan. Ik noemde mijn praktijk Elenchis — naar de Socratische fase van verwarring waarin oude zekerheden afbrokkelen en werkelijk leren kan beginnen. Want pas wanneer de vanzelfsprekendheden verdwijnen, ontstaat ruimte voor inzicht.
In de jaren daarna bracht ik mijn ervaringen uit het werken met mensen, teams en organisaties samen in wat ik Bewustzijnscoaching ben gaan noemen. Niet gericht op het eindeloos repareren of perfectioneren van het ego — die zorgvuldig opgebouwde persoonlijkheid waarmee wij onszelf beschermen tegen het leven — maar op het blootleggen van iets diepers: de Essentie die onder al die lagen verborgen ligt.
Zo ontstond langzaam een eigen pad van Zelfacceptatie naar Zelfrealisatie. Een weg die zich verder verdiepte in mijn werk als coach, trainer, leidinggevende en begeleider van multidisciplinaire teams. Maar uiteindelijk gaat het in al die rollen steeds om hetzelfde: de moed vinden om te zien wat werkelijk is — in jezelf, in de ander en in het leven zelf.

Empathisch – Geduldig – Ervaren

Spanningen in samenleven en samenwerken ontstaan vaak niet uit de situatie zelf, maar uit het subtiele gevecht van de mens om zichzelf te blijven onder alle omstandigheden — thuis, op het werk, in relatie tot de ander en tot zichzelf. Wanneer dat niet lukt, ontstaan verwachtingen die zich verharden: naar zichzelf, of naar de ander. En waar verwachtingen verharden, ontstaat spanning, druk en uiteindelijk stress.
Wie daarentegen in staat is zichzelf te blijven, ook wanneer de omstandigheden schuiven en schuren, lijkt over een andere innerlijke bron van energie te beschikken. Niet de opgejaagde energie van controle of verzet, maar een meer stille, dragende kracht. Juist het ontbreken van innerlijk verzet maakt dat energie niet weglekt, maar beschikbaar blijft — levend, vrij en natuurlijk.
Het pad van Zelfacceptatie en Zelfrealisatie kan op verschillende manieren worden verkend: in individuele coachsessies, in retraites en via ademwerk, zowel in Nederland als daarbuiten. Daarnaast heb ik jarenlang coaches en managers opgeleid in een non-duale benadering van bewustzijn binnen de toenmalige Opleiding Bewustzijnscoaching. Tegenwoordig werk ik als supervisor van coaches, psychologen en psychiaters in opleiding, waar dezelfde onderstroom telkens terugkeert: het leren kijken voorbij de vorm, naar wat in essentie waar is.
Daarnaast ben ik auteur van verschillende boeken op het gebied van bewustzijnsontwikkeling, evenals werken over het oude Egypte — een wereld waarin mythologie, symboliek en bewustzijn nog niet van elkaar gescheiden waren, maar één geheel vormden.
MEER KIJKEN?
Patrick Kicken interviewde mij over Non-dualiteit en mijn visie daarop.
Bekijk het complete interview hier.
MEER LUISTEREN?
In deze podcast van Hello Radio word ik geïnterviewd over mijn boek Verborgen Wijsheid. Het interview start op minuut 28:55. Of kijk bij 'GRATIS' voor meer interviews en podcasts.
